Dinsdag 2 mei

 Zoals gebruikelijk wekte Antonio, de altijd opgewekte en vreselijk attente salonbediende, ons om half acht met een klop op de deur om ons de thee aan te reiken. Deze keer was Marga er als eerste uit om hem binnen te laten. Toen ik mijn ogen open deed stond hij al midden in de hut en verkondigde in zijn grappige Nederlands dat de zee veel rustiger was geworden. Ik had daar niet zo'n erg in. Ik rolde nog net zo in mijn bed op en neer als de vorige dag. Ongetwijfeld heeft Antonio het drukste leven hier aan boord. De hele godsganselijke dag is hij in de weer. Zoals gezegd brengt hij ons om half acht 's morgens de thee op bed. Om half negen serveert hij het ontbijt. Als passagiers zitten we met zijn vieren aan een apart tafeltje in de eetzaal voor de officieren. De tafels zijn keurig gedekt. Midden op tafel staat een verzameling peperbusjes, zoutvaatjes en aromaflesjes samengebonden met een servet om te verhinderen dat bij enige deining de boel tegen de grond gaat. Daartussen prijkt de menukaart, met het menu van de dag. Om dit bastion heen zijn dan de borden gerangschikt, geëscorteerd door het zilveren bestek. Meestal staat er al een heerlijk voorafje, zoals een fruitcocktail of een halve grapefruit klaar, vergezeld door een glaasje melk. De laatste dagen, toen de zee nogal ruw was en het schip soms rare kuren uithaalde, was het tafelblad omgedraaid, zodat een opstaande rand verhinderde dat, als de boot teveel naar stuur- of bakboord overhelde, het serviesgoed op de vloer te pletter sloeg.

Zo gauw we de eetzaal betreden staat Antonio al achter de stoelen der dames en is ze behulpzaam bij het zitten gaan. Dan haast hij zich terug naar de kombuis om de bestelde thee of koffie en het zacht gekookte eitje aan te dragen. Gedurende de hele maaltijd drentelt hij in het rond en probeert uit gebaren of gezichtsuitdrukking onze wensen af te lezen, schenkt melk of ijswater bij, brengt extra vlees of brood en haalt gebruikt serviesgoed weg.

Na het ontbijt volgt tegen tienen de koffie. De eerste paar dagen werd die in de hut geserveerd, maar nu het weer wat beter is, we zitten ondertussen al op de 40e breedtegraad, zo op de hoogte van Lissabon, krijgen we ons natje op het achterdek geserveerd, waar we heerlijk liggen te luieren in een nog tamelijk fris zonnetje.

Ondertussen heeft Antomio in zijn zondagse humeur onze hutten een beurt gegeven. Om half een klinkt dan de grote gong , die aangeeft dat de lunch klaar staat.

Na het eten sjouwt hij op het dek met de dekstoelen om plaats te maken voor tafeltennisspel, sjoelbak of tafelvoetbal. Even later verschijnt hij om de drankrekeningetjes van de vorige dag te laten aftekenen. Om vier uur is het dan weer tijd voor de middagthee. Samen proberen we het tafelvoetbalspeel. Ik wordt meteen met tien tegen een ingemaakt. En tot mijn schande moet ik dan nog toegeven dat dat ene puntje nog te danken was aan de deining van het schip, die er voor zorgde dat mijn balletje precies de goede kant op rolde.

Om half zeven slaat Antonio op de gong voor het avondeten, dat steeds wordt besloten met een kopje koffie in de rooksalon, meestal in begeleiding van de kapitein en de machinist.

Komen we om acht uur op de kamer, dan staat op het nachtkastje een bord met een appel en een sinaasappel. Bovendien zijn de twee thermosflessen, die naast de spiegels boven de wasbakken hangen, geveld met vers ijswater. Het water dat uit het kraantje boven de wastafel komt, is niet te gebruiken als drinkwater.